Uring Manggagawa, Hukbong Mapagpalaya!

Sosyalismo ang Lunas! Ibagsak ang mapang-api't masibang kapitalistang sistema! Manggagawa sa Lahat ng Bansa, Magkaisa!

Miyerkules, Mayo 24, 2017

Workers’ Group rejects Military Rule in Mindanao

May 24, 2017
Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP)

Workers’ Group rejects Military Rule in Mindanao

The Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP), a socialist national labor center, added its voice today to all those who oppose President Rodrigo Duterte’s imposition of martial law in the whole of Mindanao. Our position in based on the following grounds:

1. Mindanao is not in a state of lawless violence, nor is it facing invasion or rebellion, which are the only cases where Martial Law could be legally imposed.

The Marawi attack does not justify the imposition of military rule in a region that is now pursuing peace through revived negotiations between the Philippine government and the various armed groups of the Moro self-determination movement.

2. Unlike in the 1973 and 1935 constitutions, where imminent danger or mere threat to public safety is enough to justify military rule and the suspension of the writ of habeas corpus, the 1987 Constitution requires that there has to be an actual uprising or insurrection in the entire Mindanao region before a justified declaration of Martial Law.

In forty eight (48) hours, Duterte is required, by law, to reveal to Congress the factual and legal basis of his imposition of Martial Law.

We demand that Malacanang to also present its case on why military rule is its solution to the terror attacks, as it is contradictory to statements by the Armed Forces of the Philippines (AFP), which declared that the situation in Marawi is now “under control”, and to declarations by Rodrigo Duterte himself, who has said that a purely military solution will not address the historical roots of the Mindanao conflict.

3. The legal minds of Malacanang – especially President Duterte – may argue that safeguards to civil liberties and political rights are in place even with the imposition of Martial Law. But formal recognition is different from actual realities. The Bill of Rights is often illusory in a warlord-ridden region such as Mindanao, even during peace-time but certainly more so during martial rule.

Since the imposition of martial law in Mindanao has no factual and legal basis and because Malacanang rushed into martial rule, without exhausting all other options, we fear that the fascist tendency of the Duterte regime is nearing its full bloom, through the re-imposition of open dictatorship in the entire country, which Digong has repeatedly threatened to do during the campaign and throughout his first year in office.

The BMP demands that the Duterte administration immediately (a) end the martial law in Mindanao; (b) uphold civilian supremacy over the military; (c) protect people’s rights – especially the rights to freedom of association and legitimate dissent; and, (d) address the longstanding conflicts in Mindanao by satisfying the Filipino people’s demand for peace and equality and the Bangsamoro people’s right for self-determination. #

Martes, Abril 18, 2017

Workers at the gates - from Business Mirror

Workers at the gates
By BusinessMirror - April 18, 2017

Last Friday (April 7), we organized a picket at the very gates of MalacaƱang, going farther than the traditional protests at the foot of Mendiola Bridge, to ask President Duterte to issue an executive order that would scrap the latest Department of Labor and Employment (DOLE) order on contracting, and subcontracting and enact a prohibition against contractualization.

Dozens of workers dared to pass through Palace security all over the San Miguel district of the City of Manila; in a defiant display of resolve against a more-than-two-decade scourge that has wreaked havoc to the rights and welfare of Philippine labor. It was also a desperate reminder to Duterte that his promise of “contractualization must stop” and his mandate of “change is coming” remain unfulfilled.

Ten months have passed in this populist administration that rode on the people’s disgust over neoliberal policies, such as contractualization. Yet, nothing has changed, especially in the sphere of employer-employee relations.

Workers are becoming restless. To the proletarian millions who voted him into power, the presidential rhetoric to end contractualization is turning out to be a mere Dutertean electoral gambit to win the presidency. No wonder his approval ratings at the surveys are falling!

Presidential Spokesman Ernie Abella is proclaiming the recent DOLE order (DO174) by Secretary Silvestre H. Bello III as the fulfillment of Duterte’s commitment to end contractualization, a scheme that the Chief Executive once described as “antipoor”. However, Bello’s DO174 runs counter to Duterte’s public position against contractualization.

It merely regulates, not prohibit, the contracting out of labor—even those that are “usually necessary or desirable” in the normal operations of a business. It also strengthens trilateral employment relationships, which has now dominated the workplace as opposed to the previous practices of direct hiring and regularization.

Bello may argue that DO174 is for regularization, because agency workers could now be regularized under their contractors and subcontractors. He even described it as a “win-win” solution to the problem. But what kind of tomfoolery is this?! Regular workers in entities that have temporary contracts with principal employers! It is not only a contradiction in terms. It is a unanimous approval of an antiworker scheme, which is patently designed to create a cheap and docile labor force!

Allow us to explain how parties in trilateral-employment schemes interrelate with each other:

Who needs labor? The so-called principal employers. They need the labor of workers to create goods and services that have higher value than its nonmaterial inputs (materials, depreciation). Labor created such value-added, from whence comes profit, rent, interest and taxes. They are the buyers of labor.

Who has labor? The property-less masses. They do not have any means of subsistence. They only have their brawn, brains, talents and skill. Because most of their needs and wants are commodities, they are in constant need for money. They sell their labor in exchange for wages to the propertied and moneyed few.

What is the role of contractors and subcontractors in the transaction between the buyer and seller of labor? Nothing but to be a rent-seeking leech! They act as a “middleman” between the two but pretend to be the employer of these workers. Their service is to provide cheap labor by denying seniority benefits for workers upon regular status with the “principal employers”. Their other purpose is to create a docile labor force that is perpetually terrorized by unemployment via termination of contract, a threat that hangs over their heads like the proverbial sword of Damocles.

Furthermore, Bello’s alibi that on the “legality” of trilateral-employment relationships is not only misleading but also unacceptably stupid. Duterte should remind his alter ego in the labor department that Article 106 does not only provide for the regulation of contracting and subcontracting schemes. It also gives to the labor secretary the choice to prohibit such schemes in order to protect the workers’ rights and welfare.

But since it is being made to appear that the hand does not do what the brain is telling it to do, with Secretary Bello unable to fulfill the presidential promise to end contractualization, it is but logical that an executive order be enacted to prohibit contractualization, in accordance to Article 106 of the Labor Code, and if there is an iota of sincerity and seriousness in the words of President Duterte.

We urge the readers of this good paper to join us in this reasonable and just demand.

Leody De Guzman
National President
Bukluran ng Manggagawang Pilipino

Biyernes, Abril 7, 2017

Workers’ Picket at the Palace Gates

April 7, 2017
Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP)

Workers’ Picket at the Palace Gates:
Labor demands DU30 to issue Executive Order
to scrap DO#174 and prohibit contractualization

WORKERS from various companies in Luzon – from Metro Manila, Laguna, Batangas, Cavite and Bulacan – held a picket at the very gates of Malacanang Palace on Friday morning to ask President Duterte for an Executive Order to end contractualization, in line with his electoral promise last May elections.

Nasaan ang pagbabago? Tuparin ang pangakong wawakasan ang kontraktwalisasyon!

The protest, which went farther than traditional rallies at the foot of Mendiola Bridge, sought to “highlight the determination of the labor movement in battling a scourge that has wrought havoc on the rights and welfare of Filipino workers”. It likewise “challenges the ‘Change is coming’ mandate of the present regime and the promise of ‘contractualization must stop’ by no less than President Duterte himself”.

BMP national president Leody de Guzman said, “On the tenth month of this populist regime that rode on the people’s disgust over neoliberal policies such as contractualization, nothing has changed especially in the sphere of employer-employee relations. Nasaan ang pagbabago? Mananatili bang pangako ang pagwawakas sa salot na kontraktwalisasyon? Was it just a Dutertean electoral gambit to woo the votes of millions of Filipino workers?”

Executive Order to Scrap DO#174 and Prohibit Contractualization

De Guzman explained, “DOLE Secretary Bello’s Department Order 174 runs counter to the President’s commitment to end exploitative labor contractualization. We are here today to ask the President to act decisively on this pressing concern. We want him to issue an Executive Order to scrap Bello’s DO174 and, once and for all put an end to the menace of contractulization, a promise he has yet to keep”

“Secretary Bello is playing politics by trying to appease both sides – labor and business. His alibi that DO#174 is ‘legal’ is not only misleading. More so, it is unacceptably stupid. Digong should remind his alter-ego in the labor department that Article 106 does not only provide for the regulation of contracting and subcontracting schemes. It also gives power to the labor secretary to prohibit it in order to protect the rights and welfare of workers,” he added.

“After more than two decades of contractualization, we now have a cheap and docile labor force that could not defend itself against unjust practices of abusive employers. Contractual workers are cheap because they are denied seniority benefits that should by enjoyed by employees upon regular status. They are likewise docile because of the perpetual threat of unemployment via termination of contract, which hangs over their heads like the proverbial sword of Damocles,” the socialist labor leader clarified.

“But since it appears that the hand does not do what the brain is telling it to do, as Sec. Bello is unable to fulfil the presidential promise to end contractualization, it is but logical – if there is an iota of sincerity and seriousness in the words of President Duterte – that an Executive Order be enacted to prohibit contractualization, in accordance to Article 106 of the Labor Code”, de Guzman concluded. #

Martes, Abril 4, 2017

Pakikiisa ng BMP sa pagkakatatag ng ORIANG

Pakikiisa ng BMP sa pagkakatatag ng ORIANG

Maalab na pagbati at pagpupugay ang ipinaabot ng Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) sa liderato at kasapian ng ORIANG – ang bagong tatag na kilusan ng kababaihan sa bansa. 

Tunay ngang hindi lalaya ang lipunan sa diskriminasyon, karahasan, kahirapan, kaapihan at pagsasamantala ng tao sa tao kung hindi lumalaya ang kababaihan. Kaisa niyo kami sa paninindigang ang umiiral na sistemang kapital at ang patriyarkal na kaayusan ang siyang ugat ng mga suliraning kinahaharap hindi lamang ng kababaihang manggagawa – na kalahati na kabuuang pwersa ng paggawa – kundi maging ng lipunan sa kabuuan. 

Ang patriyarkal na mga istruktura sa lipunan – mula sa larangan ng ideya hanggang sa kongkretong realidad – ay hadlang sa pagpapanday ng pagkakaisa ng manggagawa “bilang uri”, na esensyal na sangkap sa pagtitipon ng mapagpalayang pwersa para baguhin ang lipunan at palitan ito ng lipunang tunay na nagsisilbi sa lahat ng kasapi ng sosyedad. 

Sa hanay ng manggagwa, panahon na para iwaksi ang mga naagnas at makalumang mga kaisipang tinatanaw ang kababaihan bilang “pambahay lamang”, “mahinang kasarian”, “pang-aliw”, “mga puta”, atbp. Lahat ng ganitong ideya ay tahasan nating idinedeklara bilang mga reaksyonaryong pananaw na kumakalawang sa pinapanday nating ganap na pagkakaisa ng uring manggagawa. 

Wasto rin ang inyong pagsusuri sa ugat ng kahirapan – ang pribadong pag-aari sa mga kasangkapan sa produksyon (at reproduksyon), na nagdulot ng pagsasamantala ng tao sa tao. Tama lamang na balikan ang istorikal na ugat ng kaapihan sa kababaihan, nang malusaw ang primibo komunal na lipunan at kinamkam ng mga amo ang mga alipin bilang kanilang “pag-aari”, kasama ang mga kababaihan na siyang “unang pribadong pag-aari” para tiyakin ang ipamamanang pag-aari ng mga naghaharing uri.

Martes, Marso 28, 2017

Pahayag ng BMP hinggil sa DO 174

Huwag magpalinlang sa maka-kapitalistang rehimeng DU30: TULOY ANG LABAN SA KONTRAKTWALISASYON!

Sabi ni Presidential Communications Sec. Ernie Abella, dumating na raw ang katuparan ng “contractualization must stop” na paulit-ulit na ipinangako ni pangulong Digong kahit pa noong siya ay nangangampanya pa lamang sa pangkapangulo.

Natupad na raw ito sa pagkakalabas ng Department Order 174 (DO174) ni DOLE Secretary Silvestre Bello III. Ang DO174 ay kautusan na nagpapatupad sa Artikulo 106 hanggang 109 ng Batas Paggawa ukol sa contracting and subcontracting.

Mga kauri at kababayan, ito ang pawang kasinungalingan! Hindi totoong pipigilan ng DO174 ang laganap na kontraktwalisasyon. Bakit?

1. SAPAGKAT ANG DO174 AY NAGPAPAHINTULOT, HINDI NAGBABAWAL, SA KONTRAKTWALISASYON. Papayagan pa rin nito ang pagkuha ng mga agency, manpower cooperatives, labor service providers na kumokontrata ng trabaho sa mga tinaguriang “principal employer”.

Tuloy ang ligaya ng mga kapitalistang umuupa sa serbisyo ng mga agency upang makaiwas sa pagbabayad ng tamang pasahod at benepisyo na dapat nilang ibayad sa mareregular nilang mga manggagawa.

Ang ipinagbawal ni Sec. Bello ay ang “labor only contracting” na matagal nang ipinagbabawal ng Batas Paggawa. Kailangan lamang daw tiyaking may substansyal na kapital at may tuwirang kontrol sa mga empleyado ang mga contractor at subcontractor. Marahil sasabihin pa niyang sinunod niya lang ang sinasabi ng Artikulo 106 hanggang 109 ng Batas Paggawa.

Maari niya pang ikatuwirang ligal naman ang kanyang ginawa – katulad din ng mga naunang department order ukol sa kontraktwalisasyon (DO10 at DO18-A) – na pinahintulutan ngunit nilagyan ng regulasyon ang mga pagkokontrata ng paggawa.

Subalit may hindi sinasabi si Sec. Bello. Ayon sa Artikulo 106, ang Kalihim ng Paggawa ay maaring, sa pamamagitan ng karampatang mga regulasyon, mag-restrict o mag-probihit ng pagkokontrata ng manggagawa upang proteksyunan ang mga karapatan ng manggagawa.
Ang prohibisyon – na isang kapangyarihan ng DOLE Secretary – ay mahigit dalawang dekada nang hinihingi ng mga samahan ng mga manggagawa dahil di-maitatangging masamang epekto nito sa karapatan at kabuhayan ng mga empleyado.

• Noong 1996, ang bilang ng mga sahurang manggagawa sa bansa ay nasa 12.649 milyon. Mula dito, may 3.646 milyon ang napapabilang sa mga unyon at may 542,223 ang nagtatamasa ng isang collective bargaining agreement o CBA.

• Matapos ang 18 taon, noong 2014, halos dumoble ang bilang ng wage and salaried workers (22.555 milyon). Ngunit ang may unyon at may CBA ay nangalahati, naging 1.874 na may unyon at 257,405 lamang na may kasunduan sa kanilang employer.

Hinihingi natin ang probisyon o pagbabawal sa pagkokontrata ng paggawa sapagkat pinatatakas nito ang mga employer sa pagbabayad ng tamang benepisyo (nagiging mura ang manggagawa) bukod pa sa nagiging palagiang banta ng gutom at kawalang trabaho sa mga kontraktwal na empleyadong maaring alisan ng kontrata anumang oras (nagiging maamo ang manggagawa). Ang kontraktwalisasyon ay salot sa karapatang mabuhay nang disente’t marangal ang mga manggagawa, laluna sa karapatang mag-unyon at makipag-CBA na kanilang natitirang ligal na depensa laban sa ibayong pang-aabuso ng mga kapitalista.

2. ANG DO174 AY TALIWAS SA KAISAHAN NG MGA LABOR GROUP AT NI PANGULONG DIGONG SA KANILANG PAG-UUSAP NOONG PEBRERO 27 SA MALAKANYANG. Matapos ang ilang beses na pakikipagharap ni Sec. Bello sa halos lahat ng mga labor groups (sa ilalim ng Nagkaisa at KMU), naobliga siyang iharap ang mga lider-manggagawa kay pangulong Digong dahil sa nakitang pag-aatubili niya isabatas ang “prohibisyon” sa kontraktwalisasyon.

Sa naganap na paghaharap, hinamon si pangulong Duterte ni Ka Leody ng BMP na pirmahan ang Executive Order para ipagbawal ang kontraktwalisasyon. Ang kanyang tugon, hindi daw yun uubra, bagamat pumabor siya sa mga kahilingang inihapag ng manggagawa. Kaya’t inutusan niya si Sec. Bello na ilabas ang Department Order na ayon sa napagkasunduang pagbabawal sa kontraktwalisasyon. Subalit noong Marso 15, lumabas ang DO174, na pinahintulutan imbes na ipagbawal ang contracting at subcontracting.

Ang tanong: saan humihiram ng lakas ng loob si Sec. Bello para baliktarin ang pangakong “contractualization must stop” ni pangulong DU30? Walang iba kundi kay Digong mismo. Sapagkat siya ay “alter ego” lamang ng presidente. Maaring tanggalin anumang oras kung hindi na mapapaboran ng pangulo ng bansa.

Ang problema’y pumopostura ang pangulo bilang nyutral at walang kinakampihan sa mga magkatunggali’t nagbabanggaang mga interes sa bansa. Sabi niya noon (inaugural, June 2016), siya ay hindi lamang pangulo ng mga manggagawa Pilipino kundi presidente rin ng mga kapitalista sa Pilipinas.

Subalit ang hindi makita (marahil dahil ayaw tingnan) ng Pangulong DU30, may dalawang kampo sa isyu ng kontraktwalisasyon: may nagsasamantala at may pinagsasamantalahan. Hindi pwedeng maging nyutral. Sapagkat ang pagiging diumano’y nyutral ay peke at pretensyon lamang. Ito ay patagong pagsang-ayon at pagkunsinti sa pagsasamantala ng iilang elitista sa nakararaming masa.

Ngunit kung patuloy na paninindigan ni pangulong Digong ang kanyang postura bilang kampeon ng mga inaapi, hinahamon natin siya para (1) sibakin si DOLE Sec. Bello para mapalitan siya ng totoong makamanggagawang Kalihim at, (2) higit sa lahat, pirmahan ang isang Executive Order na magbabawal sa kontraktwalisasyon alinsunod sa Artikulo 106 ng Batas Paggawa upang magsawalang-bisa sa DO174.

Kung hindi, pinatutunayan lamang nito – sa milyon-milyong masang naniniwala pa rin sa “Change is coming” – na si Rodrigo Duterte ay walang pinag-iba sa nakaraang mga pangulo ng bansa. Siya rin ay tuta ng “oligarkiya”, ng mga kapitalista’t asenderong matagal nang naghahari sa ating Inang Bayan. Nananatiling isang maka-kapitalistang rehimen ang nakaluklok sa Malakanyang!

Mga kamanggagawa! Magkaiba ang “tama” at “mali” sa pagitan ng kapital at paggawa. Ang tama para sa mga kapitalista ay “no union”, “no CBA”, “no wage increase”. Ngunit paanong naitatayo ang unyon at napagkakasunduan ang CBA sa mga kompanya? Dahil sa pagkakaisa ng mga manggagawa. Pagkakaisa sa katumpakan ng ating katuwiran, at higit sa lahat, pagkakaisa sa sama-samang pagkilos para ipagwagi ang ating mga kahilingan. Manggagawa magkaisa! Wakasan ang kontraktwalisasyon!

National Executive Committee,
Bukluran ng Manggagawang Pilipino
Marso 2017

Lunes, Marso 27, 2017

BMP Statement of Solidarity with Kadamay Occupiers


The Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP), a socialist workers’ organization, extends its solidarity to members of the urban poor who have dared to occupy public housing projects.

For the past several decades, the government has been remiss in its duty of guaranteeing quality, dignified housing for all. Workers have been producing tremendous amounts of wealth and spurring economic growth and yet, instead of ensuring that this wealth goes back to workers, the government has been allowing capitalists, landlords and other favored groups sectors to gobble up this wealth by gutting or failing channel sufficient resources to social services.

Worse, it has even helped some of the country’s richest families and largest corporations to profit from people’s desperate need for these basic necessities by promoting the privatization or commercialization of housing, as well as health care, education and other services.

Moreover, the government has been promoting anti-worker policies such as contractualization which has made it even more difficult for so many Filipinos to afford not just the houses constructed by these developers (on land typically grabbed or withheld from the public or from peasants and smallholders) but even the limited and supposedly cheap housing projects offered by the government.

As a result, land developers and other conglomerates such as those of the Sys, the Ayalas, the Gokongweis, the Villars have raked in billions and live in fabulous mansions while millions of Filipinos have no roof over their heads or live in squalid slums.

It is therefore only right that the urban poor fight for quality public housing.

This is not “stealing” or “theft”: the ones who stole or who committed theft are those who took the wealth workers produced, thereby depriving them of the means by which to build their own dream houses for themselves.

Workers fighting for quality public housing are in fact trying to stop this theft by taking back what is rightfully theirs.

This is not “anarchy” or “lawlessness”: anarchy describes a situation in which the powerful violate the laws of justice and morality by using violence or the threat of violence to take what is not theirs—violence which has forced so many workers to reside in shanties and to live in conditions not fit for humans.

Workers demanding quality public housing are in fact trying to stop this anarchy and to build order by fighting for what they deserve.

Bukluran ng Manggagawang Pilipino stands with them and sees itself as part of their struggle. We denounce all those who vilify and denigrate urban poor communities fighting for social justice, and we will condemn any further act of violence against any of us.#

Biyernes, Pebrero 24, 2017

Polyeto para sa Pebrero 25 - 1986 People Power Revolution


Sa darating na Pebrero 25, ang manggagawa at masang anakpawis ay magmamartsa sa EDSA, kaisa ng sambayanang Pilipino hindi lang upang gunitain ang “1986 People Power Revolution” kundi para ibandera ang mga panawagang labanan ang pasismo, itakwil ang elitistang paghahari, at isulong ang demokrasyang masa.

LABANAN ANG PASISMO! Isang insulto para sa mamamayang nagpatalsik sa isang diktador noong 1986 ang umigting na pasistang atake sa mga karapatang pantao mula nang maluklok sa poder ang kasalukuyang rehimen.

• 7,000+ patay sa “War on Drugs”: Umakyat sa pagkapangulo si Rodrigo Duterte sa diskontento ng publiko laban sa iligal na droga. Nangakong lilipulin niya ang naturang salot sa loob lamang ng anim na buwan. Mabilis namang rumesponde ang pulisya. Ikinasa ang “Oplan Tokhang”. Pinayuhan din ang mga pulis na huwag nilang alalahanin ang anumang reklamo laban sa kanila basta’t gawin nila ang lahat ng dapat gawin laban sa mga gumagawa, nagtutulak at gumagamit ng shabu. Ang resulta: kaliwa’t kanang patayan! Nagigimbal sa takot ang taumbayan. Sinumang makakabangga ng abusadong pulis ay napakadaling tamnan ng droga, patayin, at lagyan ng karatulang “pusher, wag tularan”. Imomobilisa na rin ang AFP at mga paramilitary group gaya ng Alsa Masa sa gyera kontra droga.

Mahigit pitong-libo ang pinatay sa loob ng siyam na buwan! 26+ bangkay kada araw! Higit pa sa bilang ng mga pinaslang sa dalawang dekadang lagim ng diktadurang Marcos. Ang masahol, naganap ito sa termino ng isang pangulong tagahanga ng pinatalsik na diktador (kahit pa lumaban dito ang kanyang ina na si Nanay Soling).

• 12 aktibistang makakalikasan ang pinatay sa loob ng pitong buwan ng rehimeng Duterte. Umiigting ang laban ng mamamayan sa nakakasira’t nakakapaminsalang pagmimina. Ang pinakahuling biktima ay si Atty. Mia Manuelita MascariƱas-Green, na pinaslang sa Bohol noong Pebrero 15. 

• 9 ang pinatay sa tatlong linggo matapos maantala ang peace talks ng CPP-NPA-NDF at GRP. Karamihan sa kanila ay mga lider-magsasaka na pinaghihinalaan ng militar at mga grupong paramilitar na kasapi’t simpatisador ng kilusang Kaliwa. Asahang tataas ang bilang ng mga “political killings” sa pagdeklara ng all-out war laban sa mga rebelde (gaya ng “Total War Policy” ni Cory Aquino).

• Nakaambang panukala para ibalik ang death penalty. May limang panukala sa Senado para manumbalik ang parusang kamatayan (tatlo kay Sen. Pacquiao, tig-iisa sina Sen. Sotto, Sen. Lacson, at Sen. Gatchalian). May ganito ring panukala sa Batasan na pagbobotohan na para sa second reading sa Pebrero 28. May mga kongresistang nais alisin ang reyp at pandarambong (plunder) sa listahan ng mga krimen na may parusang kamatayan.

• Panukalang ibaba ang edad ukol sa responsibilidad sa krimen. Tinutulak ngayon sa kongreso ang panukala na ibaba ang edad ng mga maaring kasuhan ng krimen - mula 15 ay gawing 9 na taong gulang. Ito ay tahasang paglabag sa karapatan ng mga bata – na isa sa pinakabulnerableng sektor sa ating lipunan.

• Pagsuspindi sa writ of habeaus corpus. Matapos ang Davao bombing (Setyembre 2016), nagbabala si Duterte na maari niyang alisin ang writ of habeas corpus, ang ligal na proteksyon laban sa warrantless arrest at illegal detention.

Sa nagaganap na patayan dahil sa “War on Drugs”, naisasantabi ang nararapat na mga proseso para imbestigahan, litisin, at parusahan ang sinumang lumalabag sa batas. Ang mensahe sa taumbayan: huwag nang dumaan sa masalimuot na mga proseso ng batas sapagkat ang nasusunod ngayon ay kung sino ang may armas at may kapasidad na gumamit ng dahas!

Ang problema, paano ang milyon-milyong mga sibilyang walang mga armas? Paano nila haharapin ang pang-aabuso’t pang-aapi sa kanila, laluna ng mga may-kapital at may-kapangyarihan sa lipunan? Sa ilalim ng 1987 Constitution, na nasabatas matapos ang 1986 People Power revolution, nariyan ang mga batayan at prosesong ligal upang maipagtanggol ng taumbayan ang kanilang mga sarili. 

May “right to self-organization” para mag-unyon ang mga manggagawa. May karapatan sa “land reform” ang mga magsasaka. May karapatan sa “affordable mass housing” ang maralitang lungsod. May kalayaan para sa “peaceful assembly” ang taumbayan para igiit ang mga hinaing sa gobyerno. May “free speech” ang mga komentarista sa midya. May mga halal na institusyon, gaya ng senado’t kongreso, bagamat matapos magamit ang kanilang “right to vote” ay hindi na kasali ang mayorya ng mamamayan sa pagbabalangkas at pagpapatupad ng mga batas ng gobyerno. Iba’t ibang mga karapatang gumagarantiya sa sama-samang pagkilos at pagpapahayag upang ipagtanggol ng mamamayang Pilipino ang kanilang kalayaang mabuhay nang disente’t marangal.

Subalit lahat ng mga karapatang iyan ay bahagi ng mga karampatang prosesong itinatakda ng batas. Nasimulan na itong mabalewala sa kaliwa’t kanang patayan sa ngalan ng krusada laban sa droga. Ngayon, humaharap ang mga karapatang ito sa walang tigil na pasistang atake, na kung hindi maaampat ay tutungo sa ganap na pasismo – sa absolutismo ng isang diktadura, sa pagkalusaw ng mga halal na institusyon, sa lantarang pagkakait sa pagsapraktika ng batayang mga karapatan, at ang hayagang paghahari ng militar. 

Napapanahon sa anibersaryo ng EDSA 1986 para simulan ang pagkilos ng mamamayan laban sa mga pagtatangkang ibalik ang pasistang diktadura. Huwag hayaang ang mga karapatang pantao ay patay na letra lamang sa ating mga batas. Isabuhay natin ito sa kolektibong pakikibaka ng taumbayan laban sa pasismo! 

ITAKWIL ANG ELITISTANG PAGHAHARI! Ang manggagawa’t mamamayan ay kaisa sa paggunita sa EDSA 1986. Ngunit hindi para ipagbunyi ang naging resulta nito – ang elitistang demokrasya na humalili sa diktadurang Marcos. Walang napala ang taumbayan sa pinangangalandakang “panunumbalik ng demokrasya”, liban sa pagsasabatas ng ating mga karapatang nananatili sa papel ngunit hindi umiiral sa ating pang araw-araw na buhay.
Mula sa paghahari ni Cory hanggang kay Noynoy Aquino, dinanas ng taumbayan ang ibayong pahirap sa walang tigil na pagpapatupad ng gobyerno sa mga patakaran ng neoliberal na globalisasyon – ang liberalisasyon, deregulasyon, pribatisasyon at kontraktwalisasyon. Dumagsa ang dayuhang kalakal at kapital na puminsala sa ating lokal na industriya’t agrikultura. Pinagtubuan ng mga kapitalista ang dating mga sineserbisyo ng gobyerno sa kanyang mamamayan. Binaklas ang mga kontrol ng gobyerno sa pagtakbo ng negosyo. Inalis din ang pagreregular sa mga manggagawa na kanilang proteksyon laban sa ibayong pang-aabuso ng kanilang mga employer.

Ang popular na diskontento laban sa mga “elitista” ang siyang nagamit ni Digong sa kanyang kakaibang pagkapanalo sa eleksyon. Sinalamin ito ng kanyang elektoral na panawagang “Change is coming”. Ngunit magpasahanggang ngayon (siyam na buwan na sa poder) ay hindi malasap ng masang Pilipino ang ipinangakong pagbabago ni Rodrigo Duterte. Walang nagbago! Sapagkat hindi naman binago ang neoliberal na programang pang-ekonomya. Kaya’t monopolyado pa rin ng mga kapitalista’t asendero ang ekonomya’t pulitika ng bansa. 

Maging ang pangakong pipigilan ang kontraktwalisasyon ay natigilan! Wala pang kautusan – Department Order man ng DOLE, o Executive Order ng Malakanyang – ang nagbabawal sa paggamit ng mga kontraktwal para makaiwas ang mga employer sa mga benepisyong nararapat sa mga regular na empleyado. Pareho lang ang kinikilingang mga uri – ang mga kapitalista’t asendero. 
Nananawagan tayo sa sambayanan. Huwag tayong magpagamit bilang pambala ng kanyon sa dalawang paksyon ng mga elitista na naglalaban para sa estado poder. Matuto tayo sa aral ng EDSA 1 at EDSA 2. Mabibigo ang masa sa anumang pag-aalsa kung ang nakinabang lamang dito ay ang elitistang paksyong nais kunin ang poder sa ekstra-parlyamentaryong paraan, gamit ang lakas at dinamismo ng nagkakaisang mamamayan.
IPAGLABAN ANG DEMOKRASYANG MASA! Sa paggunita sa mga aral ng EDSA, tandaan natin ang istorikal na katotohanang “ang masa ang lumilikha ng kasaysayan”. Noong 1986, nagawa ng nagkakaisang mamamayan na magpatalsik ng diktador subalit tinalo sila sa maneobra ng mga elitistang anti-Marcos. Kung sa eleksyong 2016, itinakwil ng mamamayan ang paghahari ng mga “Dilaw” sa pamamagitan ng eleksyon. Sa harap ng pasistang atake sa mga karapatan ng malayang pag-oorganisa, pagsasama-sama, at pagkilos, makikita ng masa na walang pinag-iba ang rehimeng Digong sa nakaraang mga administrasyon. Itatatag nila ang tunay na demokrasya – ang ganap na paghahari ng kapasyahan ng mayorya. Ito ang aral ng EDSA para sa susunod na yugto ng ating kasaysayan. #

Pebrero 2017

Martes, Enero 10, 2017

BMP Calendar 2017

sa lumang kalendaryo'y nakatunganga
bagong taon, bagong kalendaryo'y wala
hanggang sa aking maisipang lumikha
ng isang kalendaryong pangmanggagawa
kaya disenyong ito'y agad ginawa

- gregbituinjr.

May 1, 2013 rali

Das Kapital published on 14 Sept 1867

Das Kapital published on 14 Sept 1867

Itigil ang Tanggalan!

Itigil ang Tanggalan!
Disenteng Trabaho para sa Lahat!

kagutuman sa kabila ng kahirapan

kagutuman sa kabila ng kahirapan

Mga tagasunod

Slam Evil, Slam Apec

Slam Evil, Slam Apec
November 1996